ποίημα του Γιάννη Ρίτσου για τον Θέμο Κορνάρο

Και οι δυό τους βρέθηκαν εξόριστοι στόν άγιο ευστράτιο.

Ο πεζογράφος Θέμος Κορνάρος (1906-1970)Εντάχθηκε στην Αριστερά, και την περίοδο της Κατοχής συνελήφθη, βασανίστηκε από την Γκεστάπο και κλείστηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Στον Εμφύλιο υπέστη νέες διώξεις και εξορίστηκε.

Μεγάλο θόρυβο που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, προκάλεσε η επιστολή του Θέμου Κορνάρου προς τον Αϊνστάϊν, από τον “βράχο της εξορίας” (Άη Στράτη) το καλοκαίρι του 1953. Στο γράμμα διεκτραγωδούσε τα δεινά των κρατουμένων στο στρατόπεδο και την κτηνώδη συμπεριφορά των φρουρών του.

διαβάστε περισσότερα στο πολύ αξιόλογο ιστολόγιο https://roides.wordpress.com/2009/03/07/07mar09/


Κουμπάρε, ευχαριστούμε…

…Όλοι ρωτάνε για σένα κουμπάρε.
Οι ελιές ανθίζουν και σε χαιρετάνε.
Οι πορτοκαλιές φυλάνε τα πιο καλά φεγγάρια τους να φέγγουνε
τη θύμησή σου.
Όλος ο λαός κρατάει μ’ ευλάβεια μεσ’ στα δυο φύλλα
της καρδιάς του τ’ όνομά σου,
Όπως εσύ κρατάς στα δυνατά σου χέρια το ευαγγέλιο της πατρίδας.
…Πολύ θα τόθελα να σεργιανούμε λεύτεροι στον κόσμο.
Χωρίς να γδέρνονται τα γόνατά μας στα συρματοπλέγματα.
Χωρίς να σκοντάφτουμε στα πεσμένα δοκάρια των ίσκιων.
Κουμπάρε, των βουνών και των πουλιών και των φτωχών ανθρώπων.
Τα χρόνια σου περνάνε από διωγμό σε διωγμό,
Απ’ το Χαϊδάρι στα μπουντρούμια του Μεσολογγιού,
Απ’ τη Μακρόνησο στον Άϊ Στράτη.
Δίπλα στο θάνατο με μια μπουκιά χαμόγελο στο στόμα σου,
Με δυο αστραπές απόφαση στη νύχτα των ματιών σου…
…Ποτέ κανείς δεν είδε τη ματιά σου μεσίστια,
Ποτέ η ματιά σου δεν ήταν πιο κάτω απ’ το μπόϊ του έθνους…
Σα θάρθει η ώρα θα σου πούμε πόσο σ’ αγαπήσαμε.
Την είδαμε αυτή την αγάπη.
Κουμπάρε που στεφάνωσες την καλωσύνη με το θάρρος,
Εσύ που πιάνεις το γονατισμένο φως απ’ τις μασχάλες,
Κι αναστηλώνεις απ’ τη λάσπη την ελπίδα…
…Όλα τα γράμματά σου τα παίρνουμε, κουμπάρε,
Τα βρίσκουμε κάθε πρωϊνό ριγμένα κάτ’ απ’ την πόρτα μας,
Ριγμένα με το χέρι του ήλιου. Σ’ ευχαριστούμε.
Μην πικραθείς που ’ναι τα μάτια μας κλαμένα.
Είναι απ’ τη χαρά μας που σ’ έχουμε κουμπάρο.
Ευχαριστούμε…

Leave a Reply